Blog

Over het onderwerp waar niemand het over wil hebben

21 januari 2013 / Uncategorized / 1 comentário

Voor alles wat gebeurt is er een uur, een tijd voor alles wat er is onder de hemel.

Er is een tijd om te baren en een tijd om te sterven; (Prediker 3:1-2)

 

 

Donderdag was het onze vrije dag bij L’Abri (later volgt er nog wel een tekst over wat we daar nu allemaal meegemaakt hebben) en we hadden besloten er gewoon te blijven en in de buurt rond te kijken. Na enkele meters zagen we een begraafplaats en besloten er naar binnen te gaan, wetende dat Hans Rookmaaker, een van de oprichters van het werk van L’Abri in Nederland, er begraven is.

 

Nadat we zijn graf gezien hadden wandelden we nog even verder over de begraafplaats, de grafstenen lezen, uitrekenen hoe oud sommigen wel niet geworden waren, etc. Klinkt als een beetje een vreemd programma, maar, terwijl we er rondliepen dachten we na over hoe nodig het eigenlijk is dat men dit soms doet.

 

Het wordt ons niet geleerd stil te staan bij de dood. We willen zo veel mogelijk uit ons leven halen. Alles uitproberen en weggooien, ervaringen hebben, liefhebben, maken, plezier hebben, leven. Maar we willen niet stil staan bij het feit dat ons leven eindig is en dat, op een dag, ons aardse leven stoppen zal. Ja, terwijl ik daar rond liep drong het tot me door dat we er niets aan kunnen doen. Ooit zullen ook onze namen op een steen geschreven staan en onze botten zullen onder de aarde liggen. Het is een feit. Of we het nou leuk vinden of niet.

 

Dit vond ik een erg interessante grafsteen in  de vorm van een gebroken hart. Er staat geschreven: “Ik heb een best leven gehad, ’t was alleen wat kortachtig”.  Ernaast is nog een gebroken hart met de namen van, hoogstwaarschijnlijk, zijn vrouw en kinderen.

 

Ons levensperspectief verandert nogal als we stil staan bij ons einde… We denken veel meer na over de manier waarop we leven en wat onze prioriteiten zijn.

 

Terwijl ik de grafstenen las merkte ik dat er nergens geschreven stond: “Hier rust die en die, zeer goede advocaat (of kok, facebook user, lezer of feestbeest)”. Nee, wat er geschreven staat is “Hier rust die en die, onze geliefde man, vader en opa”. Wat uiteindelijk belangrijk is is wie we waren voor diegenen die we lief hadden, degenen die om ons heen leven. Wat eigenlijk belangrijk is, is de persoonlijke  relaties die we hadden met diegenen die met ons op weg waren. Dus wat is echt belangrijk in mijn leven? Zijn het de mensen? Is het niet God liefhebben boven alles en mijn naaste als mijzelf?

 

Zo’n wandeling van een half uurtje over een begraafplaats kan je levensperspectief veranderen. Als we naar ons einde kijken zien we veel duidelijker wat vandaag onze prioriteiten zijn, want wie weet wanneer het einde van ons leven hier op aarde komen zal? En dan? Hoe hebben we geleefd? Wat is onze hoop voor het hiernamaals?

 

Mijn doel hier is niet u schrik, angst of paniek in te praten. Ik denk dat het gewoon belangrijk is dat we hier zo af en toe bij stil staan.
Zodoende, hoe gaan we om met ons einde?

 



Share:

Reacties (1)

Mam op 21 januari 2013

Helemaal waar. In Spreuken staat: het huis van rouw gaat niemand voorbij...

Reageer: